Zwedenblog – Breakdown, boxen & beesten

In augustus 2025 verruilden wij Nederland voor Zweden. Met een auto vol spullen, een aanhanger, een vierjarige en twee katten reden wij richting ons nieuwe leven in Virestad, in het zuiden van Småland. In deze blog neem ik je mee in onze ervaringen: de kleine en grote mijlpalen, de praktische uitdagingen en de momenten waarop wij beseffen waarom wij deze stap hebben gezet.

Even over die weken…

Tot nu toe gaf ik de blogs een weeknummer, maar strak wekelijks schrijven lukt (en past) eigenlijk niet. En er staat toch altijd een datum bij de blog, dus ik laat hem even los!

Alleen thuis (nou ja, met Syb)

Het derde weekend van september is het kermis in Langedijk, en dus ging Max voor een klein weekje terug naar Nederland. Zijn eerste bezoek weer sinds onze emigratie – en meteen ook zijn eerste keer met de nachtboot. Voor mij betekende dit: de eerste keer wat langer alleen met Syb. Spannend? Eigenlijk helemaal niet. Natuurlijk is het gezelliger met z’n drieën, maar verder ging alles gewoon prima. Check.

Een dipje… en Max terug met dozen

In diezelfde week had ik een lichte mental breakdown. Omdat ik midden in de zomervakantie was begonnen met werken en we daarna eigenlijk vier weken lang non-stop visite hadden, liep ik vast. Het opstarten met werk ging stroperig, het huis in Nederland is nog niet verkocht… en toen hield ook ons huis hier even op met meewerken. Woensdag zat ik zonder warm water én gaf het koffiezetapparaat de geest. Dus daar stond ik: afwas doen met water uit de waterkoker en mijn dag beginnen met oploskoffie. Niet echt de Zweedse droom die ik voor ogen had.

Gelukkig werd ik dezelfde dag nog verrast met iets dat alles weer in perspectief zette: elanden, vlakbij ons terrein. Ik denk dat we er wel vier of vijf hebben gezien, gewoon in de voortuin bijna. En echt, wat kan een mens beter opvrolijken dan een ontmoeting met deze reuzen?

Donderdagochtend kwam de loodgieter langs en was het warme water snel gefikst, en tot mijn opluchting kreeg Max – die die ochtend ook weer terugkwam – het koffiezetapparaat later die dag ook nog aan de praat. En hij kwam terug mét een auto vol dozen, Syb zijn step en fiets, en mijn gitaar. Heel fijn, al confronteert zo’n berg spullen je ook meteen met de vraag: waarom hebben we eigenlijk zoveel troep? Al ben ik wel heel blij dat ik nu al mijn keukenspullen in Zweden heb!

Eerste keer vliegen met Syb

Vrijdag was het zover: Syb en ik stapten voor het eerst samen in het vliegtuig. Vanaf Älmhult is het een kleine twee uur treinen naar Kopenhagen en van daaruit 1,5 uur vliegen naar Schiphol. En dat ging verrassend soepel! Syb zat heerlijk zijn Donald Duck te ‘lezen’, ik was zenuwachtiger dan hij. Het familieweekend was heel gezellig, met als afsluiter nog een nachtje bij mijn ouders.
De terugweg was wat pittiger: een late middagvlucht bleek niet ideaal met een vierjarige. Tussendoor ook nog een verkeerde croissant (plantaardig, oeps), vertraging, een gemiste trein in Kopenhagen… maar goed, om 20.15 uur stonden we weer in Älmhult waar Max ons kwam ophalen. Een avontuur, maar: overleefd.

Regenweekend en dozen uitpakken

Deze week had Syb maar twee dagen förskola – maandag waren we onderweg en woensdag was er een studiedag. Dus hadden we veel tijd samen en luiden we nu alweer het weekend in. De voorspelling? Regen, regen en nog eens regen. Perfect dus om de laatste dozen uit te pakken en het huis weer een stukje meer ‘eigen’ te maken (en uit te zoeken waar we de troep laten). Al hoop ik morgen nog even droog te kunnen wandelen.

Tot de volgende!