Zwedenblog – Week 3

Van facturen tot teken (en alles ertussenin)

In augustus 2025 verruilden wij Nederland voor Zweden. Met een auto vol spullen, een aanhanger, een vierjarige en twee katten reden wij richting ons nieuwe leven in Virestad, in het zuiden van Småland. In deze blog neem ik je mee in onze ervaringen: de kleine en grote mijlpalen, de praktische uitdagingen en de momenten waarop wij beseffen waarom wij deze stap hebben gezet.

Een week vol hoogtepunten, maar ook wat pittige momenten. Tijd voor een nieuwe update!

Syb in z’n element

We beginnen natuurlijk met een Syb-update: hij gaat zó lekker op de förskola! Hij vertelde laatst trots wat maan in het Zweeds is, hij heeft het steeds over vriendjes en de kindjes zijn zichtbaar blij als hij aankomt. Beter konden we ons niet wensen.

En omdat ik graag transparant ben: de eerste factuur van de förskola is binnen. 960 SEK. Omgerekend zo’n € 86 per maand. Per maand! In deze gemeente krijg je 18 uur opvang per week gratis. Zit je daarboven, dan betaal je een vast bedrag – maakt niet uit of dat één of vier dagen is. Voor ons betekent dat: vier dagen opvang van 08.00 tot 16.00 uur, mét ontbijt én warme lunch.

In Nederland betaalden we voor vier dagen opvang rond de € 2.000, waarvan we ongeveer de helft terugkregen. Dat verschil maakt dus dat we hier gewoon kunnen huren, terwijl ons huis in Nederland er nog staat.

Een bankrekening (zonder horror)

Ook een mijlpaal: we hebben een bankrekening geopend! Na alle horrorverhalen zagen we daar een beetje tegenop. Zonder persoonsnummer kun je hier namelijk weinig. Maar eerlijk? Het viel reuze mee. We liepen een spreekuur binnen, kregen formulieren mee, maakten een afspraak en leverden gisteren alles in. Deze week krijgen we de passen en online bankieren kan al. Check!

Het minpunt: teken

En dan het mindere deel: teken. Onze katten vinden het bos heerlijk – en nemen de bewoners vrolijk mee naar binnen. Op de katten zelf, op de vloer en laatst zelfs eentje op Syb. We weten hoe we ermee om moeten gaan en raken er langzaam aan gewend, maar eerlijk is eerlijk: toen ik er laatst vijf van dezelfde kat mocht plukken (waarvan drie behoorlijk gevuld), had ik het even zwaar. Toch hoort het erbij en we proberen alert te blijven zonder er gespannen van te raken.

Nieuwe ontmoetingen

Gelukkig ook veel leuks! Zo hadden we bezoek van Jolanda, die we via Instagram leerden kennen. Ze woont vlakbij Vimmerby en kwam langs als tussenstop richting Nederland. Supergezellig gekletst en wat bleek? Zij en haar man hebben het huis gekocht dat wij vorig jaar rond kerstvakantie op het oog hadden. Kleine wereld! En vooral heel leuk om gelijkgestemden te ontmoeten – weer een mooi voorbeeld van hoe waardevol social media kan zijn.

Fika, trampoline & logees

Verder: we hebben onze eerste fika gehad (jaja, we doen mee!), een trampoline gekocht, heb ik een roze gereedschapskist, hebben we Syb zijn kamer afgemaakt (nog meer Ikea), een printer geïnstalleerd en wennen we nog steeds volop. Maar het leukste nieuws: gisteren zijn onze eerste logees aangekomen! Max z’n vader (die vandaag jarig is – net als mijn eigen vader) én een vriend van ons blijven anderhalve week. Ze komen helpen klussen, wandelen, relaxen en gewoon gezellig samen zijn. En dat is nog maar het begin: deze maand volgen er nog drie rondes visite en maken we zelf ook een paar tripjes naar Nederland.

Een persoonlijk stukje

Tot slot iets wat ik ook op Instagram deelde: Max is de afgelopen twee jaar (en eigenlijk al langer) ziek. Dat vroeg veel van ons als gezin, als partners en als mensen. Alles was onzeker: hoe deel je taken, hoe kijk je naar de toekomst, hoe houd je het samen vol?

Nu Max is afgekeurd, valt een deel van die onzekerheid weg. Een diagnose is er nog niet, maar met therapie, veel praten en verwachtingen managen zijn we er als gezin sterker uitgekomen. Hier in Zweden voelen we de ruimte om opnieuw te kijken: wat kan wel, wat kan niet, hoe verdelen we de rollen? Het vraagt nog steeds veel openheid en loslaten, maar we merken nu al hoe fijn het is om weer als team te functioneren. En dat voelt als misschien wel het grootste cadeau van deze emigratie tot nu toe.

Tot volgende week!

En zo sluiten we week 3 af. Met Syb die floreert, teken die ons bezighouden, nieuwe ontmoetingen die energie geven en logees die zorgen voor gezelligheid in huis. Op naar week 4 – met vast weer nieuwe avonturen, uitdagingen en mooie momenten om te delen.