Zwedenblog – Week 2

Settelen, struinen en stiekem nog haasten

In augustus 2025 verruilden wij Nederland voor Zweden. Met een auto vol spullen, een aanhanger, een vierjarige en twee katten reden wij richting ons nieuwe leven in Virestad, in het zuiden van Småland. In deze blog neem ik je mee in onze ervaringen: de kleine en grote mijlpalen, de praktische uitdagingen en de momenten waarop wij beseffen waarom wij deze stap hebben gezet.

Dozen, kasten en settelen

Deze week stond vooral in het teken van settelen. Nog meer dozen uitgepakt, de eettafel bijna klaar (gevalletje ‘een beetje liefde nodig’) en jawel: een kledingkast! Nog lang niet alles af – is dat het ooit? – maar ik durf te zeggen dat we op zo’n 70% zitten.

De kringlopen (loppissen) vallen tot nu toe wat tegen. We zijn nog steeds op jacht naar nachtkastjes, extra kasten en wat praktische spullen. Maar goed, dat houdt het spannend.

Syb heeft inmiddels een volle week förskola achter de rug, van 08.00 tot 16.00 uur. En wat blijkt: hij vindt het fantastisch. De taal is nog even zoeken, maar hij gaat er met plezier heen. Voor mij was dat eigenlijk het spannendste van alles, dus ik ben dolblij dat dit zo goed gaat. Het scheelt ook dat de school maar vijf minuutjes rijden is en dat hij daar ontbijt. De ochtenden zijn daardoor een stuk relaxter en de middagen voor het avondeten verrassend rustig (voor nu dan).

Op jacht naar winkels & onthaasten

Wat wel wennen is: de winkels. In Nederland weet je precies waar je moet zijn. Praxis, Karwei, Mediamarkt, Decathlon… hier is het meer een speurtocht. Het ene haal je hier, het andere daar en voor dat laatste kleine dingetje moet je tóch weer ergens anders heen. Voorbeeldjes? Een asbak, een ophangbaar wasrek en een stoffer en blik voor buiten. Klinkt simpel, maar kost hier net even meer tijd en geduld.

En dan het “onthaasten”. Tja. Wij hebben daar nogal haast mee (snap je ‘m?). Alles moet meteen. Ik móet ontspannen, want daarvoor zijn we hier. Maar ik moet óók alles snel geregeld hebben en natuurlijk al vloeiend Zweeds spreken. Het voelt een beetje alsof je in één week vakantie per se wilt relaxen, terwijl je er eigenlijk nog járen zit. Dat kwartje moet nog even vallen.

Tuinavonturen & kleine genietmomenten

Ondertussen hebben we de tuin ontdekt. Zo’n 1.500 m² waarvan een stuk overwoekerd was – inmiddels plat gemaaid met de grasmaaier die er stond (sportief, zullen we maar zeggen) en dus officieel ‘onze tuin’. De moestuinbakken stonden er al en die hebben we meteen in gebruik genomen.

En… we hebben onszelf een robotgrasmaaier cadeau gedaan! Nog niet geïnstalleerd, maar alleen het idee al dat we (lees: Max) straks niet meer alles zelf hoeven maaien, voelt als pure luxe. Hij krijgt binnenkort z’n eigen huisje en dan hopen we dat hij het grootste deel van het werk van ons overneemt.

Veel tijd buiten dus, vaak vergezeld door de koeien van de buren. En alsof dat nog niet genoeg was, staat er ook van alles op de planning:

• Vrijdag komt onze verhuurder langs met haar man (die geen Engels spreekt – spannend!).
• We kunnen een trampoline ophalen.
• We ontdekten een schattige bakkerij/winkeltje op twintig minuten afstand.
• Ik ben weer begonnen met brood bakken (resultaten: wisselend).
• We gaan straks naar de bank voor een bankrekening (duim je mee?)
• En maandag krijgen we onze eerste visite! 🎉

Daarnaast: de tafel moet nog af, het bureau van Max moet nog opgebouwd en er ontbreken nog meubels. Maar hé, in de basis genieten we volop. En met elk nieuw ding dat lukt, kijken we met nóg meer plezier vooruit.

En nu?

Voorlopig zijn we nog lang niet klaar, maar dat hoeft ook niet. Want als het nu al zo fijn voelt, dan belooft de rest van dit avontuur alleen maar beter te worden.