Zwedenblog – Week 1

In augustus 2025 verruilden wij Nederland voor Zweden. Met twee auto’s vol spullen, een aanhanger, een vierjarige en twee katten reden wij richting ons nieuwe leven in Virestad, in het zuiden van Småland. In deze blog neem ik je mee in onze ervaringen: de kleine en grote mijlpalen, de praktische uitdagingen en de momenten waarop wij beseffen waarom wij deze stap hebben gezet.

Aankomst & eerste indrukken

Week twee in Zweden… maar laten we even terugspoelen naar hoe het begon.
Zondag vertrokken we, vol goede moed, met ons konvooi: twee auto’s, een aanhanger, een kind en twee katten die er allebei een eigen mening over hadden. Plan: dertien tot vijftien uur rijden. Realiteit: zeventien uur.

Het werd een soort roadtrip-editie “Overleven met je gezin”: één ontsnapte kat, een kind dat nét niet in slaap viel en een aankomsttijd van 02.15 uur. Katten snel in hun tijdelijke kamer gezet, wij zelf door naar de Airbnb. Daar hebben we de rest van de nacht in comateuze toestand doorgebracht.

Praktische chaos

Maandagochtend stond er een afspraak op de förskola voor Syb om 10.00 uur. We hebben hem verplaatst naar 12.00 uur, want wie is er nou fris en fruitig de ochtend na een 17-uur durende verhuisrit?

Ondertussen belde Ikea. Of ze onze levering, die eigenlijk dinsdag zou komen, deze middag mochten brengen. Natuurlijk! Dus hup: eerst naar school voor een leuk gesprek en daarna door om dozen vol Zweeds ‘hout’werk te ontvangen. Wonder boven wonder: geen enkel onderdeel mist.

Dinsdag was het zover: eerste nacht in ons eigen huis. Syb sliep als een koning in zijn nieuwe hoogslaper. Wij op een matras op de grond. Helemaal prima, zolang je niet omdraait en op een losliggende inbussleutel landt. De rest van de week bestond uit een mix van klussen, dozen uitpakken, wennen op de förskola en het eeuwige “oh ja, dat moet ook nog”-lijstje afwerken.

Momenten die het waard maken

En toch… tussen het bouwen, regelen en sjouwen door, gebeurde er genoeg moois.
De stilte hier. Het uitzicht op het weiland met koeien als buren. De mensen die we ontmoeten:

• Ikea-bezorgers die ons meteen tips geven over vissen en wildplukken.
• Onze verhuurder, een vrouw van in de zestig, die Syb nu al als haar kleinkind behandelt.
• De school die écht meedenkt.
• De plantjesman die groenten weggeeft en vertelt waar je de beste cantharellen vindt.

We plaatsten een berichtje op de lokale Facebookpagina en werden overspoeld met reacties: gratis fika in de dorpswinkel, uitnodigingen voor speelafspraken en zelfs een wandeldate met Nederlanders in de buurt.

En nu?

Dus ja, we zijn gesloopt. Ons huis is nog half ingericht. En ons hoofd zit nog voller dan de aanhanger waarmee we hierheen reden. Maar we belandde ook in een warm bad — en dat voelt als de beste start van ons avontuur in Zweden.