Zwedenblog – Rust, ritme & rondsnuffelende puppy’s

In augustus 2025 verruilden wij Nederland voor Zweden. Met een auto vol spullen, een aanhanger, een vierjarige en twee katten reden wij richting ons nieuwe leven in Virestad, in het zuiden van Småland. In deze blog neem ik je mee in onze ervaringen: de kleine en grote mijlpalen, de praktische uitdagingen en de momenten waarop wij beseffen waarom wij deze stap hebben gezet.

Een tikkeltje uit de pas

Daar zijn we weer – update nummer 9! De regelmaat is er even uit, maar eerlijk gezegd geldt dat ook een beetje voor het hele leven op dit moment, haha. Deze update draait om een weekendje alleen, héél veel puppy en een eerlijk inkijkje in hoe het nu eigenlijk gaat.

Alleen thuis

Na mijn laatste blog ging Max nog een weekend naar Nederland voor een concert van De Jeugd van Tegenwoordig. Het zat wat kort op zijn vorige trip, maar het was leuk om weer even daar te zijn – hoewel het nu even klaar is. Van donderdag tot maandag was ik dus alleen met Syb, en dat weekend stond vooral in het teken van binnenblijven: het regende non-stop. We hebben eindeloos geknutseld en ik heb een nieuwe hobby ontdekt — borduren! (Ik doe mee met Stichtober van @Irisborduurt.) Tussen de steken door kon ik mooi wat spullen opruimen die Max de laatste keer uit Nederland had meegenomen… want blijkbaar was er nog meer onderweg.
Leuk was anders: eerst was Max een week weg, toen gingen Syb en ik naar Nederland, en amper drie dagen later was hij alweer vertrokken. Gelukkig is die rust nu weer een beetje teruggekeerd.

Een nieuwe huisgenoot (met scherpe tanden)

Nou ja, relatief, want op 8 oktober haalden we eindelijk Kees, onze Noorse Buhund, op! Vandaag is ze precies een week bij ons — en wat een week. In alle eerlijkheid dacht ik dat een puppy, na een baby, wel te doen zou zijn. Spoiler: nee dus. Een baby kan niet door het hele huis rennen, op meubels kauwen of met je tenen aan de haal gaan. Klein inschattingsfoutje, maar wát een heerlijke chaos. Ze ligt nu naast me te snurken (hard), en dan vergeet je alle frustratie meteen weer.

Donkere dagen & nieuwe inzichten

De afgelopen weken draaiden sowieso veel om m’n emotionele staat. Rond deze tijd van het jaar heb ik vaak een dipje: minder buiten, sneller donker en ik keer wat meer naar binnen. Dat, in combinatie met het ontbreken van een eigen ritme (iets wat ik echt nodig heb), maakte dat ik het even lastig had.
Gek genoeg heeft dat niets met Zweden te maken — juist niet. Ik voel me hier echt thuis en merk dat ik het enorm naar m’n zin heb. Alleen: geen kantoor, geen vaste structuur, wél een puppy én een vierjarige die allebei aandacht willen… dat is een recept voor chaos.

Een snurkend lesje in loslaten

Toch heeft Kees ook iets goeds gebracht: ritme. Op vaste tijden eten, wandelen en slapen — het dwingt me om mee te bewegen, in plaats van maar door te blijven hollen. En dat is eigenlijk precies wat ik nodig had (ik moet er alleen nog even aan wennen).

De komende tijd staat dus in het teken van de rust terugvinden, een fijn ritme opbouwen en creatief bezig zijn. Syb knipt, plakt en kleurt wat af, ik borduur er vrolijk op los en Max heeft nog genoeg klusprojecten. Samen proberen we dit nieuwe hoofdstuk een beetje vorm te geven.